Entr’act: 13 gedichtjes van Toon Hermans:
Zie je daar die Roos
Zie je daar die Roos
Ik ben weer even sprakeloos
De dag begint
De dag begint
Komt binnen
Zo onhoorbaar zacht
En ik luister naar m’n hart
Het lacht
De dag begint
Ik zit alleen aan m’n ontbijt
En ik luister naar m’n hart
Het schrijt
Vonkie
T’is maar een heel klein vonkie
Dat door het donker zweeft
Toch krijgt het nog een jonkie
Want ook dit vonkje leeft
Was ik in stil verdriet gedompeld
Was ik in stil verdriet gedompeld
Was ik vereenzaamd en verarmd
Dan hebben telkens kinderkussen
Mij overrompeld en verwarmd
Pupillen
Dat ik met twee blauwe kralen
En met twee van die pupillen
Die hele grote zee kan zien
Daar kan ik van verstillen
Treurwilgen
Twee treurwilgen staan bij de plas
Zo intens, bijna menselijk te treuren
Maar zijn ze alleen,
met geen mens om zich heen
Dan staan ze zich daar te bescheuren
Hij was al zeer vermoeid
Hij was al zeer vermoeid
En oud van dagen
Mijn vriendelijke tuinkabouter Bas
Vannacht heeft hem de stormwind neergeslagen
Vanmorgen lag ‘ie languit in het gras
Zijn moordenaar kwam over verre dijken
En gaf hem plotseling de genadestoot
Ik heb er even stil naar staan te kijken
En toen riep ik: ‘liefje,
ons kaboutertje is dood’
Wie is die idioot
Wie is die idioot
Die vlinders loopt te vangen
Ondanks terreur en dood
Een eindeloos verlangen koestert naar een verloren paradijs
En ieder ogenblik van bloemen en van lente zingt
Die idioot ben ik
Ik heb een vriend
Je hebt iemand nodig
Stil en oprecht
Die als het er op aankomt
Voor je bid of voor je vecht
Pas als je iemand hebt
die met je lacht en met je grient
Dan pas kun je zeggen
Ik heb een vriend
Vader is nog zo vitaal
Vader is nog zo vitaal
Vader heeft een top conditie
Ook al is z’n koppie kaal
En al hijgt ‘ie soms een pietsie
Vader tennist elke dag
Doet wat jonge kerels deje
Gister is ‘ie onverwacht bij de ping-pong uitgegleje
En nou mot ‘ie onder het mes
Tot z’n grote droevenis
Ik denk dat hij nu op zaal zes
Weer zo oud wordt als ‘ie is
Piet houdt van de natuur
Piet houdt van de natuur
Van haas, konijn en ree
Of van een goudfazant
Met aardappelpuree
De pendule
Ik hoor nog de pendule tikken
In het huis van bonmama
Ze gaf me wel eens Droste flikken
Of een kwartje uit de winkella
Ze droeg nog lange zwarte rokken
Had een stok met rubber dop
Soms dan kreeg ik nougatblokken
Want dan waren de flikken op
De pendule bleef maar tikken
Ook toen zij was dood gegaan
En de flikken bleven flikken
Maar ik vond er niks meer aan
Rietje
Zij is mijn nu
Zij is mijn toen
En zij is mijn leven
Zij is mijn denken en mijn doen
Zij is mijn lied
Ik weet haast zeker Heer
U hebt mij haar gegeven
Want zoiets liefs
Dat geven mensen niet
​
T. S. Eliot 1888 – 1965 behorend bij Rush in a restless body van Edoardo voor Pau
​
I : Prelude
​
The winter evening settles down
With smell of steaks in passageways.
Six o'clock.
The burnt-out ends of smoky days.
And now a gusty shower wraps
The grimy scraps
Of withered leaves about your feet And newspapers from vacant lots;
The showers beat
On broken blinds and chimney-pots, And at the corner of the street A lonely cab-horse steams and stamps. And then the lighting of the lamps.
The zebra's know I - van Shel Silverstein, behorend bij de choreografie van Annemarie voor Jasey
​
I asked the zebra,
Are you black with white stribes?
Or white with black stribes?
And the zebra asked me,
Are you good with bad habits?
Or are you bad with good habits?
Are you noisy with quiet times?
Or are you quiet with noisy times?
Are you happy with sad days?
Or are you sad with some happy days?
Are you neat with some sloppy ways?
Or are you sloppy with some neat ways?
And on and on and on and on
And on and on he went.
About stripes
Again.​
Nanas de cebolla - Miquel Hernandez, behorend bij Son van/door Héctor Garcia
​
La cebolla es escarcha
cerrada y pobre:
escarcha de tus días
y de mis noches.
Hambre y cebolla:
hielo negro y escarcha
grande y redonda.
En la cuna del hambre
mi niño estaba.
Con sangre de cebolla
se amamantaba.
Pero tu sangre
escarchaba de azúcar,
cebolla y hambre.
Una mujer morena,
resuelta en luna,
se derrama hilo a hilo
sobre la cuna.
Ríete, niño,
que te tragas la luna
cuando es preciso.
Alondra de mi casa,
ríete mucho.
Es tu risa en los ojos
la luz del mundo.
Ríete tanto
que en el alma, al oírte,
bata el espacio.
Tu risa me hace libre,
me pone alas.
Soledades me quita,
cárcel me arranca.
Boca que vuela,
corazón que en tus labios
relampaguea.
Es tu risa la espada
más victoriosa.
Vencedor de las flores
y las alondras.
Rival del sol,
porvenir de mis huesos
y de mi amor.​​​​
Het gedicht, Life is a river, van Kellz Decker behorend bij She lets the river answer van/door Ella-Joy Boog
“Life is the sea where all before us
Live so peacefully and happy
A place above where we will eventually reach
For no river can run forever
They all eventually lead to the sea”
Tekst Girl Under The Grey Cloud van Raye behorend bij Girl Under The Grey Cloud van Pau Bernaus Aparicio voor Mabelle Westrik
​
Allow me to set the scene
Our story begins at 2:27 a.m. on a rainy night in Paris cue the thunder
​
Autumn leaves blanket the concrete, the sky is dark
A woman in her late twenties walks from a bar to her hotel
​
She has no umbrella, she is seven Negronis deep
And she nurses a hole she is desperately trying to fill
Her eyebrows were plucked, she worе fake eyelashеs and a red dress
​
Yet no one at the bar would notice her efforts
Though disappointed, she is no stranger to rejection
​
She has weathered many storms, that she herself has become the girl under the grey cloud
As she was walking alone in the rain, chin to her chest
​
Arms wrapped around her waist, a perfect storm was brewing
​
This night in November would prove to be the catalyst, a culmination, the perfect recipe
​
For the girl under the grey cloud must finally make way for the rain
​
Ingredients as follows:
Her loneliness, the vermouth
​
The scratching of the zip on the left hem of her dress
The echo of a belittling assessment she had received from a man earlier that day
​
And a voice note from her grandma that would say
Call me, please, we need to pray.
​Het gedicht ‘El despertar’ van Alejandra Pizarnik, behorend bij My mind is not right van/door Anna Millan Romero
​
Señor
La jaula se ha vuelto pájaro y se ha volado y mi corazón está loco porque aulla a la muerte y sonríe detrás del viento
a mis delirios
( english version)
Sir,
the cage has turned into a bird and flown away,
and my heart is wild—
howling at death,
smiling through the wind
at my own delirium.
​Het gedicht ‘Metapoem! van Kiran Bonnema, behorend bij gelijknamige stuk voor Hugo door Kiran.
​
Een gedicht bestaat uit woorden,
netjes in een rij geplaatst,
waar klank en ook wat geduld nog
de betekenis zachtjes belaast.
Het kan heel kort zijn of juist langer,
of iets dat daar tussenin zit,
maar altijd met dat stille gevoel
dat er ergens een bedoeling in zit.
Het volgt soms het ritme van zinnen,
alsof het precies weet waarheen,
of doet gewoon net alsof dat de bedoeling was
en kwam het toevallig bijeen.
Rijm duikt er soms ineens in op,
maar voelt zich nergens echt verplicht;
blijft even hangen voor de sfeer
en verdwijnt weer—doei, tot een ander gedicht.
Figuurlijke taal doet ook gezellig mee,
maakt simpele dingen ineens grandioos,
want zeg nou zelf: “het regent” is oké,
maar “tranen van de hemel” klinkt meer glorieus.
Met die klank en zogenaamd geduld
krijgt het ineens gewicht,
en voor je het weet doen mensen
alsof het iets diepzinnigs is, dit gedicht.
Het eindigt vaak met een betekenis
die je zelf mag invullen dan,
wat handig is voor de schrijver,
maar soms wat minder voor man en vrouw en man.
​
Het gedicht This Playground van Scott Hume behorend bij Old wrong colors of me van Edoardo Chirico voor Romane Heurtefeu-Foussard
​
We're all children on this broken playground. Swings with no seats, monkey-bars with no bars, broken glass littered about: yet it's all we know and so
With stubbed toes and wounded hearts we beg to be picked Hoping this time we won't be last or forgotten altogether (unless its dodgeball, I stink at dodgeball) Maybe this time we'll be picked early and not have to fret...then again, maybe we won't.
We desperately desire to be chosen and not neglected or abandoned.
Sometimes we are so afraid we try to form our own team and in so doing further the chances if us not being selected.
Or we tell ourselves we didn't want To get picked in the first place, feigning righteous indignation and aloofness.
We try to find a game we can win, not realizing the playground bully has every game rigged designed to make us want to give up.
And if we do, by chance, do well then we are castigated, subjugated, and humiliated till we rep back into our "rightful" places.
Sometimes though, there are some that seem to play their own game and they have fun.
It's almost foreign to us, the sound of fun. But like an entranced sailor we draw towards the sound of the sirens...only it's not a siren. It's hope.
Hope that there's more than this broken playground. Hope that there is reprieve from the bully that kicks sand at us and throws rocks. Hope that our flaws somehow won't cause us to never be picked.
Hope.
Hope that the playground is truly open to all.
Hope.
It draws, propels compels, motivates, captivates, encourages, inspires, scares, builds us into something more.
So in line I will stand, confident in this hope You give me. I'm going to fall and skin my knees. I'm going to miss a layup. It's guaranteed.
No doubt I'll strike out. But with chin held high I’ll try again and again knowing You've picked me, not because I'm good, but because You designed me to play as I do and You've given me freedom to play.
To Jump.
To Run.
To Skip.
Arms out wind on my face running free.
Maybe this playground isn't so bad after all...
g in harmony.
Drie gedichten van Emily Dickinson, behorend bij Letting it be van Romane Heurtefeu-Foussard
“Hope” is the thing with feathers —
That perches in the soul —
And sings the tune without the words —
And never stops — at all —
(Emily Dickinson, Poem 254, c. 1861)
It was not Death, for I stood up,
And all the Dead, lie down —
It was not Night, for all the Bells
Put out their Tongues, for Noon.
(Emily Dickinson, Poem 510, c. 1862)
Step by step — a day —
It’s very slow —
But then — the Victory
Is not — the less —
(Emily Dickinson, Poem 742)
Gedicht behorend bij solo metapoem! Van Kiran Bonnema voor Jasey Harders
Een gedicht bestaat uit woorden,
netjes in een rij geplaatst,
waar klank en ook wat geduld nog
de betekenis zachtjes belaast.
Het kan heel kort zijn of juist langer,
of iets dat daar tussenin zit,
maar altijd met dat stille gevoel
dat er ergens een bedoeling in zit.
Het volgt soms het ritme van zinnen,
alsof het precies weet waarheen,
of doet gewoon net alsof dat de bedoeling was
en kwam het toevallig bijeen.
Rijm duikt er soms ineens in op,
maar voelt zich nergens echt verplicht;
blijft even hangen voor de sfeer
en verdwijnt weer—doei, tot een ander gedicht.
​
​
​
Figuurlijke taal doet ook gezellig mee,
maakt simpele dingen ineens grandioos,
want zeg nou zelf: “het regent” is oké,
maar “tranen van de hemel” klinkt meer glorieus.
Met die klank en zogenaamd geduld
krijgt het ineens gewicht,
en voor je het weet doen mensen
alsof het iets diepzinnigs is, dit gedicht.
Het eindigt vaak met een betekenis
die je zelf mag invullen dan,
wat handig is voor de schrijver,
maar soms wat minder voor man en vrouw en man.
Rima LIII” van Gustavo Adolfo Bécquer
behorend bij Solo Memories van Héctor voor Lupita
​
The dark swallows will return
to hang their nests upon your balcony,
but those that held their flight
to watch your beauty and my happiness…
those… will not return
An die Türen will ich schleichen
van Johann Wolfgang von Goethe behorend bij de finale
​
​
An die Türen will ich schleichen,
Still und sittsam will ich stehn;
Fromme Hand wird Nahrung reichen,
Und ich werde weitergehn.
Jeder wird sich glücklich scheinen,
Wenn mein Bild vor ihm erscheint;
Eine Träne wird er weinen,
Und ich weiss nicht, was er weint.
From door to door will I steal
English translation from Richard Stokes:
​
From door to door will I steal,
Quiet and humble will I stand,
A pious hand will pass food,
And I shall go on my way.
Each will think himself happy,
Seeing me before him,
A tear will he weep,
And I shall not know why.
​
Translations by Richard Stokes, author of The Book of Lieder (Faber, 2005)